ﻋﺎﺩﺗﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ, ﮔﺎﻩِ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺮﺩﻥ

ﻋﺎﺩﺗﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ, ﮔﺎﻩِ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺁﻭﺭﺩﻥ, ﮔﺮﯾﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺯ ﺩﺳﺘﻢ ﮔﻢ ﺭﺷﺘﻪ ﯼ ﺳﺨﻦ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﮔﺮ ﺷﺒﯽ ﺷﻮﺩ ﺭﻭﺯﯼ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﭼﺸﻤﯽ ﺩﯾﺪ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺣﺎﺷﺎ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﯾﺪﺵ ﭼﻮ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﻋﺸﻘﺖ ﺭﺍ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﯿﺴﺖ :
ﯾﺎ ﺯﻋﺸﻖ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ, ﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺧﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺎﺵ ﺻﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﺷﺎﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﺷﮑﻮﻩ ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﯼ ﺍﻣﯿﺪ ﺟﺎﻥ ﮔﻔﺘﯽ ﭼﯿﺴﺖ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺗﻮ؟
ﮔﺮ ﻭﺻﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ, ﺗﺮﮎ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻏﺮﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺩﺭ ﺍﺷﮏ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺷﺒﯽ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ
ﭘﯿﺶ ﻣﺤﺮﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺣﻔﻆ ﺁﺑﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ؟