ساعت هاست من و این کاغذ و قلم و این چایی یخ بسته روی میز.

ساعت هاست من و این کاغذ و قلم و این چایی یخ بسته روی میز. . .

کنار پنجره نشسته ایم و هزااااار تناسخ را پای همین پنجره گریسته ایم. . .!!

کوله بارم از ابهامات سنگین شده و دیگر دنبال دلیل نمیگردم و . . .
در سکون و بی وزنی واژه ها. . .
سکوت را مزه مزه میکنم!!!

روزهایم آرام ولی سنگین عبور می کنند و . . .
رنگ تکرار را میتوان به راحتی در روزهایم دید!!!

رنگ باختن. . .!!

رنگ خاک شدن در زمین خود. . .!!

رنگ تردید. . .!!

چقدر بی ثمر تلاش میکنم تا حالم را ببرم به هوایی دیگر و. . .

گرفتگی هایم را بگزارم به حساب گرفتاری های روزمره گی ها!!

نمیشود طفره رفت و بهانه گرفت!!

مدااااااام مشت هایم گره اش شل و سفت می شود!!...
گاهی ام. . .
بااااز باز . . .!!

میدانی که؟. . .

حال و روز این روزهای کلافگی ام را در آستین تساهل پنهان میکنم . . .!!!

میدانم !!
مدت هاست با سکوتم آزارت میدهم ، این سکوت در پس فریاااادم . . .

باور کن!!
در پس این فریاد خاموش کسی از استیصال رو به زوال است. . .!!

و دلش میخواهد. . .
بار و بندیلش را توی کوله اش پر کند و با اولین بلیط هواپیما ،. . .
به مقصدی نا معلوم . . .
پرواز کند...!!

همین!

***دلارام***

1392/10/23