DOSTET DARAM

ﺩﺭﺳﺖ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﯽﮐ ﺑﻮﺩ؟
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮﺩ؟
ﭼﺮﺍ؟
ﻭﻟﯽ ﮏﯾ ﺣﺴﯽ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ..
ﺣﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺎﻓﺖ .
ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯿﺎﯾﺪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺩﺭ ﻣﻦ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻗﻠﻢ ﻟﻐﺰﯾﺪ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻢ
ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺩﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪﻡ
ﺍﺻﻼ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ ﭼﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﭘﺲ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
" ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ "
ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ ﺣﺴﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﯿﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺒﺲ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ
ﻭﻟﯽ ﺧﺪﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭﺩﻡ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﻣﺒﻬﻢ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﻣﯿﺸﺪ
ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﺭﺍﻫﯽ ﺑﯿﺎﯾﺒﺪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻔﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ
ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﻬﺎﯼ
ﺩﺭﻭﻏﯿﯿﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯼ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﯿﺸﺘﺮﻓﺘﻤﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﻧﺒﻮﺩ
ﺣﺲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﺵ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪ
ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﮐﻢ ﺭﻧﮓ ﻧﺸﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺂﻣﺪ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭﯼ
ﯾﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪﯾﺪﻡ
ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺩﺭ ﻣﻦ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﻧﺸﺪ
ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﮔﺮ ﺣﺴﻢ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ ﭼﻪ
ﻭﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﯿﺨﻮﺩﯼ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﯿﻢ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﺴﻢ ﻋﻮﺽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻫﻢ
ﻭ ﺣﺴﻢ ﺭﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘﺲ ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﻧﺸﻨﻮﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻧﺒﯿﻨﻢ
ﻭ ﺩﺍﺩ ﺯﺩﻡ
DOSTET DARAM