به یادافسانه مشهور«ضیافت افلاطون» افتاد:درزمان های خیلی پ

به یادافسانه مشهور«ضیافت افلاطون» افتاد:درزمان های خیلی پیش ٬جنسیت زن ومرددرانسان هایک جوروباهم یکی بودتااین که مشیت خداوندبرآن قرارگرفت که آنان رابه دونیمه متفاوت٬ازیکدیگرجداکند.ازآن زمان افرادبشردرجهان سرگردانندودرجست وجوی یکدیگرند.عشق درواقع آن گونه اشتیاق وتمایلی است که ما٬به آن نیمه ازدست رفته خویشتن داریم.
اگراین افسانه رابپذیریم ٬درآن صورت هرکدام ازمادرگوشه ای ازجهان همزادی داریم که بااودرگذشته ٬جسم واحدی راتشکیل می داده ایم......
بارهستی
میلان کوندرا
ص ۲۵۵