ادیان: اسلام

ادیان: اسلام
در روز نزول قرآن، نخستین چیزى که چشم جهان عرب و استادان سخن و بلاغت را گرفت همان زیبایى کلمات، شگفتى و تازگى ترکیب، و برترى معانى قرآن بود که از مجموع آن به فصاحت و بلاغت تعبیر مى‏آورند. این ویژگى بر عرب آن روز (و امروز) کاملا مشهود بوده و از همین رو پیامبر گرامى با تلاوت پى‏درپى آیات قرآن و دعوت مکرر به تحدى، قهرمانان عرصه سخن و استادان بلاغت را به خضوع و خشوع وامى‏داشت و وادارشان مى‏کرد که در برابر عظمت کلام او انگشت‏حیرت به دندان گرفته، و به فوق بشرى بودن آن اذعان کنند.
ولید بن مغیره، استاد سخن و شعر قریش، پس از شنیدن آیاتى چند از پیامبر اکرم درباره آن چنین داورى کرد:«به خدا سوگند، هم‏اکنون از محمد صلى الله علیه و آله و سلم سخنى شنیدم که نه به سخن انسانها، و نه به سخن جنیان مى‏ماند. سخنى است داراى شیرینى و زیبایى خاص. شاخه‏هاى کلام وى پربار، و ریشه آن پربرکت است; سخنى است والا که هیچ سخنى برجسته تر از آن نیست، یعنى هرگز قابل رقابت نمى‏باشد». (1)
این تنها ولید بن مغیره نیست که در برابر جمال ظاهرى و شکوه معنوى قرآن سر تعظیم فرود آورده است، بلکه دیگر بلغاى عرب نیز نظیر عتبة بن ربیعة و طفیل بن عمرو نیز اظهار عجز کرده و به اعجاز ادبى قرآن اعتراف کرده‏اند. البته، عرب جاهلى به علت پایین بودن سطح فرهنگ خویش، از قرآن جز این جنبه از اعجاز را درک نمى‏کرد، اما زمانى که اسلام، خورشیدوار، بر ربع مسکون جهان تابید، متفکران جهان به غور و تامل در آیات بلند این کتاب پرداخته و علاوه بر جهات ادبى، از جهات دیگر قرآن نیز که هر یک مستقلا گواهى روشن بر ارتباط آن با عالم قدس است‏بهره گرفتند و در هر عصر، نکته‏هایى تازه از حقایق بى‏پایان آن آموختند، که این رشته همچنان ادامه دارد....