ز بیماری نمیترسم تو باشی گر پرستارم

ز بیماری نمیترسم تو باشی گر پرستارم
خوشا آندم که در کوی تو من افتاده بیمارم

تو را هر جا که میبینم دلم میلرزد و آندم
به خود میگویم ای عاقل دوباره زار و تبدارم

نگاهت شور میبارد، طبیب درد پنهانی
برای خیره ماندنها دو چشمت کرده اصرارم

به دل بذر محبت را تو میپاشی و میدانم
جوانه میزند عشقت پرم از دوستت دارم

برآیم گه شوی لیلی گهی مثل زلیخایی
و من مانند مجنونی ز عشقت باز سرشارم

اگر چه عاشقت گشتم بدور از چشم و پنهانی
خوشا وقتی که بی پروا ز عشقت پرده بردارم