می‌وزم، می‌بارم، می‌تابم.

می‌وزم، می‌بارم، می‌تابم.
آسمان‌ام
ستاره گان و زمین،
و گندمِ عطرآگینی که دانه می‌بندد
رقصان
در جانِ سبزِ خویش

از تو عبور می‌کنم
چنان که تُندری از شب
می‌درخشم
و فرو می‌ریزم.