ﭼﻪ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽِ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ؟

ﭼﻪ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽِ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ؟
ﮐﻪ ﺷﻬﺮﯼ، ﻏﺮﻕِ ﺁﺷﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﯽ ﺯ ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮﯼِ ﺧﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ؟
ﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥِ ﺑﻪ ﺧﺎﮎﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ، ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﺳﯿﻪﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻧﺸﯿﻨﯽ، ﺗﻦ ﻧﻤﯽﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﯿﻨﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﻧﻈﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﭼﻮ ﮔﯿﺴﻮﯼِ ﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ، ﻣﯽﺭﻗﺼﻨﺪ
ﺑﻪ ﻧﺮﻡْﺁﻫﻨﮕﯽِ ﺳﺎﺯِ ﻓﺮﯾﺐْﺁﻭﺍﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﺧﺮﺍﻡِ ﻋﺸﻮﻩﺍﻧﮕﯿﺰﺕ، ﺭﻣﯿﺪﻥﻫﺎﯼ ﺧﻮﺵﺧﯿﺰﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻫﻮﯼ ﻭﺣﺸﯽﺳﺖ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﺍ ﮔﺮ ﺟﺎﯼ ﻋﺮﻭﺱ ﻣﺎﻩ، ﺩﺭ ﺑﺰﻡ ﻓﻠﮏ، ﺧﺎﻟﯽﺳﺖ
ﻓﺮﻭﻍ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺟﺎﺭﯼﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﺐﻫﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺭﻩﺯﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﺎﺭِ ﮔﻠﻔﺸﺎﻥ ﺩﯾﺪﻡ
ﭼﻮ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﻢ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺷﺪ ﮔﻞِ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﻧﮕﺎﻩ ﺟﻠﻮﻩﭘﺮﺩﺍﺯﺕ ﻧﮕﺎﺭﺳﺘﺎﻥِ ﺣﯿﺮﺍﻧﯽﺳﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ

ﭘﺮﯾﺰﺍﺩِ ﺧﯿﺎﻝﺍﻧﮕﯿﺰ ! ﺍﺷﮏ ﺧﺎﻣﻪﯼ ‏« ﺷﺒﺪﯾﺰ‏»
ﻏﺰﻟﺠﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽِ ﮔﻮﯾﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ 💓