.

.
عادت دارم وقتی تلفنی با کسی حرف می زنم کافیه یه کاغذ و قلم کنار دستم باشه تا کلی خط خطی و نقاشی گوشه گوشه ی کاغذ بکشم. دیروز وقتی داشتم باهات حرف میزدم، کُلِ کتاب دعا رو پر کردم از: دوستت دارم مهدی
هرجاش که سفید بود می نوشتم؛ به خودم که اومدم دیدم رسیدیم به اینجای دعا: وَ حُبّی لَکَ شَفیعی إلَیک
«و این که دوستت دارم، من را پیشِ تو شفاعت می‌کند»