ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺭﺥ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺭﺥ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﻝ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺳﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﭼﻨﺪﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﻨﯽ ﺟﻮﺭ ﻭ ﺟﻔﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺴﮑﯿﻦ
ﭼﻮﻥ ﻃﺎﻗﺖ ﻫﺠﺮﺕ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﯾﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﺮﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻏﻤﺖ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﮔﺸﺘﻢ
ﺯﯾﻦ ﺑﯿﺶ ﺳﺮﮔﻔﺖ ﻭ ﮐﻤﺎﺑﯿﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺗﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﺮﺑﺴﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﺟﺰ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺑﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﻝ ﺭﯾﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺯﺍﻥ ﻏﻤﺰﻩ ﻏﻤﺎﺯ ﻏﻢ ﺍﻓﺰﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺍﺳﻼﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺷﺪ ﻭ ﮐﯿﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ