"مُردِمهِ تا مِن دلِ یارُم کمی جا کِردِمه

"مُردِمهِ تا مِن دلِ یارُم کمی جا کِردِمه

رِخنه پِی خینِ جِگر مِن سنگِ خارا کِردِمه"

هر دَری زَم تا بِجورُم وَش کمی نوم و نِشون

بعدِ عمری تَهلهِ خواری گُلمَه پیدا کِردِمه

بی قرارِش بیدِم و مِی موج دِریا پس زَدُم

سی رسیدن وِی گُلُم طیفونَ بر پا کِردِمه

ری دَر و دیوار وَرچَردُم که بینُم رنگ و ریش

خوب گفتِن ئی کَلو بازیِ رِسوا کِردِمه

مِن جَوونی هم نه وابی تا بدهِ وَم بوسه ای

سِی کُ پیری دَهسِ مِن زُلفِ چِلیپا کِردِمه

سرگشته