من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه

من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه
صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه
جانا به خرابات تا لذت جان بینی
جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانا

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد
در هر نظرش پنهان صد گلشن و کاشانه

چون کشتی بی لنگر کژ می شد و مژ می شد
وز حسرت مرده صد عاقل و فرزانه
گفتم ز کجایی تو؟ دستی و گفتی ای جان
نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرقانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل
نیمیم لب دریا نیمیم همه دردانه
گفتم که رفیقی کن که منت خویشم
گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

زاهد بودم ترانه گویم کردی
سر حلقه بزم و باده جویم کردم
سجاده نشین باوقاری بودم
بازیچه کودکان کویم کردی
عزیز دلم جانم جانم

من زاهد بیچاره گشتم ز خو آواره
در شهر شدم شهره زین پس من و ویرانه
من با تو همی گویم کز عشق بلا خیزد
آهای ای دل دیوانه هوشیار شدی دیوانه