گله کم کن زمن و در گذرازدوری من

گله کم کن زمن و در گذرازدوری من
حالت بیدلی و اینهمه مهجوری من

کس ندانست به تقدیر چه شد ایامم
اینهمه رنج گران از پی مجبوری من

خنده بر چهره نهادم پی هرحادثه ای
کس خبردار نشد از غم و رنجوری من

بهردل بود بسر دستِ فراخی به سخا
نه به احوال خوش ودولت منصوری من

رفتم و شد گله هایت همه مهری به دلم
که شدی زار چنین از غم و دلشوری من

من همه فکر خود و پیله ی تنهایی خود
که تو عاشق ز من ووای چنین کوری من

🍁
🍁
🍁 🍁
🍁 🍁 🍁
🍁 🍁 🍁 🍁 🍁 🍁 🍁 🍁
🍁 🍁