ﭼﻪ ﺩﻝ ﺭﺑﺎﺳﺖ ﺳﯿﻤﺎﯼ ﺗﻮ ﻭﻃﻨﻢ ...
ﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﮔﺸﺎﺳﺖ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﻮ ﻭﻃﻨﻢ ...
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺳﺤﺮﯾﺴﺖ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ...
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺫﮐﺮﯾﺴﺖ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﻋﯿﺎﻥ ﻫﺴﺖ ...
ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻬﺎﯾﺖ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺷﺪﻩ ...
ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﻥ ﺷﺪﻩ ...
ﺑﻪ ﻋﻬﺪﯼ ﮐﻪ ﺯ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺘﻢ ...
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﻋﻬﺪﻫﺎ ﺷﮑﺴﺘﻢ ...
ﭼﻪ ﺯﻫﺮﺍﮔﯿﻦ ﺧﻨﺠﺮ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩ ﺗﻨﻢ ...
ﮔﺮ ﺑﻤﯿﺮﻡ ﺩﻡ ﺍﺯ ﻭﻃﻦ ﻣﯿﺰﻧﻢ ....
ﻣﯽ ﺷﻤﺎﺭﻡ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﻧﻢ ﺭﺍ ...
ﺗﺎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﯾﺖ ﺟﻮﻧﻢ ﺭﺍ ...
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﻢ ﺳﺒﺰﻩ ﺯﺍﺭ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﮐﻨﻢ ...
ﺯ ﺍﺷﮏ ﺧﻮﯾﺶ ﺯﯾﺮ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﺏ ﮐﻨﻢ ...
ﺗﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﺩﺭ ﺩﯾﺎﺭﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ ...
ﺗﺎ ﺭﻭﺣﯽ ﺩﺭ ﺟﺴﺪ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﻫﺴﺖ ...
ﻫﻤﯿﺨﻮﺍﻧﻢ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯿﻢ ﺭﺍ ...
ﻫﻤﯿﺠﻮﯾﻢ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﻠﯿﻢ ﺭﺍ ...
ﺩﯾﺪﻩ ﻭﺍ ﮐﻦ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺍﯼ ﺭﻗﯿﺐ ..
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ ﭘﺎﯾﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺍﯼ ﺭﻗﯿﺐ ...
ﻣﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺥ ﺷﻮﺭﺷﯿﻢ ...
ﭘﺸﺖ ﺳﻨﮕﺮ ﺳﭙﺮﻫﺎ ﺑﺮ ﯾﻮﺭﺷﯿﻢ ...
ﺑﻨﮕﺮﯾﺪ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺖ ...
ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺒﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺧﻮﻥ