خداوند میفرماید ای فرزند آدم

خداوند میفرماید ای فرزند آدم :

تو را در شکم مادرت قرار دادم و صورتت را پوشاندم تااینکه از رحم متنفرنگردی.
صورتت رابه سمت پشت مادرت قراردادم تا بوی غذا و معده تو را نیازارد!
برایت متکائی درسمت راست و چپ قراردادم که در راست کبد و در سمت چپ طحال میباشد تا بیارامی.
بر تو در شکم مادرنشست وبرخاست را آموزش دادم.
غیر از من را توانایی چنین کاری هست؟
وقتی مدت حمل به پایان رسید ومراحل آفرینشت تکمیل گردید، برفرشته مامور بر ارحام امرکردم:
که تورا از رحم خارج و با نرمش بالهایش به دنیا وارد کند.
دندانی که چیزی را ریز کند نداشتی،
دستی که بگیرد و قبض کند نداشتی،
قدم و گامی برای سعی ورفتن نداشتی.
از دو رگ نازک درسینه مادرت طعامی بصورت شیرخالص که در زمستان گرم، و درتابستان سرد، باشد، برایت غذا قرار دادم و
مهر و محبتت بر قلب پدر و مادرت قراردادم.
تا تو را سیر نمیکردند خود سیر نمیشدند،
و تا تو را نمی آسودند خود استراحت نمیکردند!
اما وقتی :
پشتت قوت گرفت و بازوانت پرتوان شد به مبارزه با من قیام نمودی!!
در خلوت نافرمانی من کردی و از من حیا ننمودی!!!
اما باز هم و با همین صورت:
اگربخوانی مرا، اجابتت کنم
تو را