دل من عادت داشت،

دل من عادت داشت،
که بماند یک جا!
به کجا؟
معلوم است!
به در خانه ی تو...

دل من عادت داشت
که بماند آنجا،
پشت یک پرده ی توری
که تو هرروز آن
را به کناری بزنی

دل من ساکن دیوار و دری،
که تو هر روز از آن میگذری
دل من ساکن دستان تو بود ...
دل من گوشه ی یک باغچه بود،
که هر روز به آن مینگری ...

راستی!
دل من را دیدی؟!
آن را گم کردم...!