باد یڪ آه بلند است که گاهے دم عصر

باد یڪ آه بلند است که گاهے دم عصر
نرم مے آید و از بغض خدا مے گذرد
بوے آویشن کوهیست که مے آید یا
باد از خرمن موهاے "رهــا" میگذرد؟
زنده رودیست پریشان،وسط پیچ و خمش
شب جدا میگذرد،شعر جدا میگذرد
چند قرنیست که یلداے من کهنه چنار
به غزل خوانے چشمان شما میگذرد
باد مے آید و رخساره برافروخته است
شاید از کوچه معشوقه ے ما میگذرد...