حتی یک نفر را نداشتم که با او درد‌دل کنم

حتی یک نفر را نداشتم که با او درد‌دل کنم
کسی باشد که بهش بگویم دوستش دارم
می‌فهمی؟
می‌دانی عشق یعنی چی؟
خیال نمی‌کنم بفهمی. هیچکس نمی‌داند من چه حالی دارم، هیچکس...
دلم از تنهایی می‌پوسید و دردهای ناگفتنی توی دلم تلمبار می‌شد.
آدم عاشق باشد و نتواند به کسی بگوید
غم‌انگیز نیست...؟
خیلی دلم می‌خواست روبروی من بنشینی تا بگویم نگاه کن آدم ها چقدر ضعیف می‌شوند؟!
چرا فکر نمی‌کنند؟ مگر آدم هر حرفی به زبانش آمد می‌گوید؟
مثل بچه‌های لجباز روح آدم را می‌جَوَند تا حرف خودشان را به کرسی بنشانند.
نه به عشق فکر می‌کنند نه به گذشته ها...
و یادشان نمی‌آید که روزی، روزگاری گفته‌اند: « دوستت دارم »


عباس معروفی