تفکر

تفکر



اندیشه و تفکر از طرفی قرین با درد و رنج است و از طرفی نیز در بستر نوعی آرامش و طمأنینه رخ می‌دهد. هرچه درد و مسئله عمیق‌تر باشد، اندیشه و فکر به باطن و حقیقت نزدیک‌تر می‌شود. انسان معاصر، گرفتار در تکنولوژی و سرعت و تنوع، با فرار از هر نوع دغدغه و رنج، خود را به دام غفلت و آرامش می‌اندازد. او برای رسیدن به این آرامش کاذب و بهشت زمینی، آنچنان در چرخه‌ی ایجاد نیاز و رفع آن، افراط‌گونه به تسخیر عالم پرداخته است .
.

اما وقتی می‌خواهیم بیندیشیم، از طرفی تجلیات سنت تاریخی و عقاید دینی ما در این روزگار کمرنگ شده است و از طرفی بخوبی می‌توان حضور تفکرات غربی را در این عصر و زمانه احساس کرد. چه شده است که ما اینگونه شده‌ایم؟ وابستگی و نسبت ما با تاریخ تفکر مغرب زمین و نیز با تاریخ اندیشه‌ی خودمان چگونه است؟ آیا می‌توان بدون اطلاع از سیر تفکر در غرب و شرق، نسبت به «چگونه اندیشیدن» خودآگاه شد؟