دوستش دارم ...

دوستش دارم ...
بزرگیش را ... سکوتش را ... عظمتش را ...
اُبهتش را ... تنهاییش را ...
حکمتش را ... صبرش را ... و ... و ...
بودنش عادیست ، مثل نفس کشیدن !


خدا را میگویم .....