زن هــا میتــواننــد در اوج دلتنگی لبخنــد بـزننــد

زن هــا میتــواننــد در اوج دلتنگی لبخنــد بـزننــد
آواز بخـواننـد ، گلهای باغچه را قلمــه کنند
غذای دلخـواهت را تــدارک ببیننــد
کودکانه بـا بـچـــه هــا بــازی کننــد
زن هــا میتوانـنــد بـا قلبی شکسته باز هم دوستت بدارند
ببخشنــد و بـخنــدنــد
تــو از طـرز آرایـش مـوهــایــش یــا رنـگ لب هــایـش ، لباسش ، یـا حتی حـرف هــایش
هــرگــز نمیتـوانـی حــدس بــزنـی
زنـی که روبـرویـت ایـستــاده دلتنـگ یـا دلشکسته است
زن بـــودن کـار ســاده ای نیست . . .
.