نه نگفتم دوستت دارم ولی جانم تویی

.
نه ! نگفتم دوستت دارم ولی جانم تویی ،
خالقِ هر لحظه از این عشقِ پنهانم تویی
با نگاهت داغِ یک رؤیایِ شیرین بر دلم ،
می نشانی تا بفهمم حکمِ ویرانم تویی
بیقراری میکند در شعر هم رؤیای تو ،
باعثِ بی تابیِ چشمانِ گریانم تویی
آمدی تا من فقط مؤمن به چشمانت شوم ،
" ربّنا و آتنا " ی بینِ دستانم تویی
گرگهای چشمِ تو ، آدم به آدم می درند ،
من نمیترسم از آن وقتی که چوپانم تویی
عشقِ دورم از کجای قلعه ام وارد شدی ؟
که ندیدی در حریمم ، ماه و سلطانم تویی
درد" یعنی حرفی از نامِ تو در این شعر نیست ،
من غلط کردم نگفتم دین و ایمانم تویی
نه زلیخا هم نمیفهمد همین حالِ مرا ،
تا جهنّم میروم حالا که شیطانم تویی
در غزلهایم شکستم ، ذره ذره ... راضی ام ،
منزوی باشم، نباشم ، حرفِ پایانم تویی
تا قیامت در میانِ سینه حبست می کنم ،
تا قیامت حسرتِ چشمانِ حیرانم تویی

پویا جمشیدی