"دلنوشته از خودم"

"دلنوشته از خودم"

غم تنهایی دستانم را

هجمه ی باد خزان میداند

دل افسرده و غمگینم را

تربت پاک به خود میخواند

در زمستان دلم غوغاییست

سیل حسرت ز وجودم جاریست

جمله ها در نفسم یخ بسته

قافیله در کلماتی مبهم

دست و پای غزلم را بسته

کاش غم جامه کوتاهی بود

کاش ،

از تن به در آوردن غم راهی بود

کاش میشد که گناهانم را

سر محراب دعا

ز پس قطره اشکی شویم

کاش میشد که پس از مردن من

ایزد پاک می انداخت نگه بر رویم