چقدرسخته دلت کوه درد باشه ...

چقدرسخته دلت کوه درد باشه ...

و همه به آرامش ظاهریت حسودی کنن ...

و چقدر تلخ به همه آرامش بدی ...

ولی وقتی خودت یه شونه ی گرم برا دلتنگیهات بخوای...

هیچ کس پیشت نباشه....

من یاد گرفته ام..

وقتی دلم میگیرد...

وقتی بغض میکنم ..

وقتی اشک میریزم...

منتظر هیچ دستی نباشم...

وقتی از درد زخم هایم... وقتی از درد این همه دلتنگی و حسرت به خود می پیچم...

مرهمی باشم برای زخم دلم..

من یاد گرفته ام

اگر زمین خوردم خودم برخیزم...

من یاد گرفته ام میان این همه دروغ با دلم صادق باشم ...

من یاد گرفته ام که همه رهگذرند ....

همه.....