ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﯾﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ

ﺩﻫﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻮﯾﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﻮﯾﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻌﻠﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﯿﺮﮎ ﺭﺍﻫﺒﻨﺪ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺷﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯿﺴﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﮐﺞ ﻭ ﭘﯿﭻ ﺳﺮﻣﺎ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺖﻭﺍﺭ ﺳﺮﻭﺩ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﻣﯽﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺧﻄﺮ ﻣﮑﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮد
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮏ ﻗﺼﺎﺑﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮ ﮔﺬﺭﮔﺎﻫﻬﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺑﺎ ﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﺗﻮﺭﯼ ﺧﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩ
ﻭ ﺗﺒﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﺒﻬﺎ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻫﺎﻥ
ﮐﺒﺎﺏ ﻗﻨﺎﺭﯼ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺳﻦ ﻭ ﯾﺎﺱ
ﺷﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﺑﻠﯿﺲ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﻣﺴﺖ
ﺳﻮﺭ ﻋﺰﺍﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ