ﻣﻦ . . .

ﻣﻦ . . .

ﻣﺸﺘﯽ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥِ ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﺳﺮﺩِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻡ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ،

" ﻭ ﭼﺸﻢِ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﺑﻪ خدﺍﺳﺖ "

ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﯼ ﮔﺮﻩ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ،
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ، ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ،
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﯽ ﺍُﻓﺘﺪ . . . !

ﺣﺮﻑ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ ...

ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ،
ﻻﺑﻪ ﻻﯼ ﻫﻤﯿﻦ روزهای سیاه ،
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﯿﻪ ،

ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵِ خودم ،
به جای درد ،
ﮐﻤﯽ ، ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸﻢ ...