به  یادَت   بودَم  و  یادَم  نَبودی

به  یادَت   بودَم  و  یادَم  نَبودی
دِل و  دنُیا  و  دینَم   را   رُبودی
گَهی آیی جِلو گَه می کِشی پَس
به دَشتِ لاله ها  تَن را خَمودی
شُدَم   قُربانی    تیرِ    نِگاهَت
وزین بازی بِگوای جان چه سودی؟
نِمی دانَم چه بَر سَر داری ای گُل
گَهی کافَر شَوی ، گَه دُر سُجودی
سَفَر دَر پیش  و سودای تو دارَم
بگو  از من چه از قاصِد شُنودی