ذرهای دردم ده ای درمان من

ذرّه‌ای دردم ده ای درمانِ من
زانکه بی دردت بميرد جانِ من
چون برآيد جان، ندارم جز« تو»کس
هم رهِ جانم تو باش آخر نفس
چون زمن خالی بماند جایِ من
گر «تو» همراهم نباشی، وایِ من