*** رسم سبک بالان ***

*** رسم سبک بالان ***

در هیاهوی زمان
پشت توصیف خیال
برگی می خنند و میگوید
دیدی که چون میپرم از بام درخت

سبک و بی پروا
آمدم زیر در آغوش نسیم
آرمیدم در بستر خاک
آری اینگونه پریدن باید
بی صدا می آید
وقت پژمردن ما !
نتوان از کفش بگریختن
آری اینگونه پریدن باید

تا نسیم هست
تاکه احساس سبکبالی هست
تا که خوابست اهریمن
بی شرم و حیا
آری اینگونه پریدن باید

دور از رنگ ها
دور از بام ها
همسفر باقاصدک صحراها
بی صدا و آرام

سفری در راه است
باید که محیا بشویم
توشه برداریم ازعشق و سلام
کوله راپرکنیم از حجم صفا

انگار صدایی آمد !؟
آری ... برگ میگوید؛
خوب آموختی
رسم سبک بالان را
آری اینگونه پریدن باید