آمد اما روی زخم من نمک پاشید و رفت

آمد اما روی زخم من نمک پاشید و رفت
سیل غم را در کویر سینه ام بارید و رفت

خواستم یک گوشه از دل را کنم مأوای او
تا نگاهی کرد سقف خانه را ترسید و رفت

غنچه ی سرخ امیدم تا که آمد جان گرفت
بی وفا رحمی نکرد از ریشه آنرا چید و رفت

کوه غم را روی دوش خسته ی من جا گذاشت
این شکستن را به چشم خود ولی می دید و رفت

مثل یک برگ خزان از شاخه افتادم به خاک
التماس و خواهشم را بی وفا نشنید و رفت

لحظه ی دل کندنم در اوج ترس ار بی کسی
من سراپا اشک اما او فقط خندید و رفت

هر چه برد از من حلالش، جان و قلب و هستیم
جز همان لرز نگاهی را که او دزدید و رفت