گنجشک روی بلند ترین درخت دنیا نشسته و چشم به آدمیان دوخته

گنجشک روی بلند ترین درخت دنیا نشسته و چشم به آدمیان دوخته بود.
عده ای را خوشبخت دید و عده‌ای را بدبخت ، جمعی غرق در ثروت و جمعی دگر در فقر و تنگدستی ، دسته ای در سلامت و دسته ای به بیماری و ... هزاران گروه که هر یک را حالی بود ...

خدا گفت: به چه می نگری ؟
گنجشک گفت: به احوال آفریده هایت

خدا گفت: چه می بینی ؟
گنجشک گفت: در عجبم ، از عدل و احسان تو به دور است که عده ای بدین سان و عده ای ... !

خدا گفت : آیا پاسخی بر شگفتی ات میـابی ؟
گنجشک گفت : تنها بر این باورم که در حق آفریده هایت ظلم نخواهی کرد ...

خدا گفت : تندرستان را آفریدم تا به بیماران بنگرند و مرا برای سلامتی خود سپاس گویند ؛ و بیماران را تا نظر بر تندرستان انداخته ، با شکیبایی به درگاهم دعا کنند که سلامت نصیبشان گردانم.
توانگران را آفریدم تا به تهیدستان بنگرند و مرا به واسطه توانگریشان شکر کنند و به فراموشی نسپارند تهیدستان را... و تهیدستان را که چشم به توانگران دوخته و مرا در رفع تنگ دستیشان بخوانند.

و این همه را آفریدم تا در خوشحالی و بدحالی ، در سلامت و بیماری و در هر حال بیازمایمــشان
هر که را به واسطه آنچه می‌کند سوال خواهم کرد ...

***

قرآن کریم / سوره آل عمران / آیات 140 و 141 و 142

وَ تِلْکَ الْأَیَّامُ نُدَاوِلُهَا بَیْنَ النَّاسِ وَ لِیَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ یَتَّخِذَ مِنْکُمْ شُهَدَاءَ وَ اللَّهُ لَا یُحِبُّ الظَّالِمِینَ (140)
وَ لِیُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ یَمْحَقَ الْکَافِرِینَ (141)
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِینَ جَاهَدُوا مِنْکُمْ وَ یَعْلَمَ الصَّابِرِینَ (142)

این روزگار را (با اختلاف احوال) میان خلایق می‌گردانیم تا خداوند مقام اهل ایمان را معلوم کند و از شما مؤمنان (آن را که ثابت قدم است) گواهِ دیگران گیرد. و خدا ستمکاران را دوست ندارد.(140)
و تا آنکه اهل ایمان را (از هر عیب) پاک کند و کافران را نابود گرداند (141)
آیا گمان می‌کنید به بهشت داخل خواهید شد حال آنکه هنوز خدا از شما آنان را که (در راه دین) جهاد کرده و (در سختی‌ها) مقاومت میکنند و صبر دارند ، معلوم نگردانیده است ؟! (142)