باز آمد شب و باز عادت بی خوابی من

باز آمد شب و باز عادت بی خوابی من
باز پر گشته ز عطرت شب مهتابی من

اشکهایم ز برایت شده شوری شیرین
ای دل انگیز ترین علّت بی تابی من

اگر از حال من امروز بپرسی گویم
که بُوَد سوختن از عشق تو شادابی من

گاه در خواب به لعلت که شرفیاب شوم
می برد رشک لبانم به شرفیابی من

ز بس این ابرِ تو از عشق به من میبارد
نشود خشک دگر دیده ی سیلابی من