ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ !

ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ !
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ:
ﻣﺪﺭﺳﻪ .. ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ .. ﮐﺎﺭ ..
ﺣﺘﯽ ﺩﺭﺳﻔﺮﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﻣﺴﯿﺮ !
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ ..
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺎﯾﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﯿﻔﺘﺪ . ﻣﺜﻼً ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﯼ ﺭﺥ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﯾﻢ .
ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻣﺮﮔﯽ ﻏﺮﻕ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﺎﻥ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎﯼ
ﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻓﺮﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﯽ ﭘﺪﺭ ﮐﻼﻓﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺪﺭﺵ .
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻣﯿﻞ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻣﺎﻥ ﻏﺮ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻣﺶ ﻭ
ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺟﻮﺍﺏ .
ﺻﺪﺍﯼ ﺯﻧﮓ ﺗﻠﻔﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻥ ﺑﻨﺎﻟﯿﻢ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ
ﺗﺸﻨﻪ ﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺁﺷﻨﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ ﺍﺳﺖ .
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ...
ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﻧﺎﻟﯿﻢ . ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ .
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ، ﺍﺯ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ، ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ .
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻏﺮﻭﺏ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺲ