ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ

ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ
ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻣﯽ ﺷﯽ ..
ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺭﻧﺠﯽ ..
ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﮐﺴﯽ ﺩﻝ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﯼ ..
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﯿﺮﻩ ﮔﻮﺷﯽ ﺩﺍﺭﯼ ..
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺩﯾﮕﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍﻩ
ﺑــِـﺪﯼ ... ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﺍﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻪ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮﻧﺪﻥِ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺎﺩ ...
ﺍﮔﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺎﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺧﻮﺩﺷﻪ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻩ ، ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ
ﺯﻧﯽ ﻭ ﺍﺯﺵ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ ..
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺩﯾﮕﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ....
ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﻐﺾ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽ
ﮐﻨﯽ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﺍﻣﻦ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻪ ...
ﺍﻣﺎ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺩﯾﮕﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﯼ ..
ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪﯼ ...
ﻣﯿﺮﯼ ﺗﻮ ﻻﮎ ﺧﻮﺩﺕ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ....
ﺟﺎﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻫﺎ،ﺗﻮﯼ ﺗﻦ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮﺕ
ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻩ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺣﺲ ﺩﺍﺭﯼ، ﺣﺲ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ...
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﯽ ﺷﯽ ...
ﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪﻥ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ .....
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﺗﻮﯼ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﺍﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ...
ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ...
ﻓﻘﻂ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍ ﺭﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﯼ ..
ﺧﺪﺍ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰﺭﮔﻪ ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻓﻘﻂ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺧﺪﺍ ﺭﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﯼ ....
ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻔﺮﻁ...