مرا از سایه ی دریا بچین

مرا از سایه ی دریا بچین
به گوش مرغان هوا پچ پچ کن
برای سنجاق سرم پروانه باش
گوشواره هایم را بشنو
بگذار از عضلاتم باران ببارد
تا از گو نه هامان سبزه های آبزی رشد کند
تا ماهی ها به خندید ن مان
مست شوند
و ما در شعری ابدی
به مرزهای متغیر ساحلی
اعتماد کنیم.
دیدگاه ها (۱۰)

شــبانه های بی تو را، همیشه آه میکشمبه من نگو غزل غزل، چـرا ...

شدی دلیل هر غزل .که مینویسمت تو راهواس من پرت تو و نگاه تو ب...

تو هیچوقت نرفتی لب جاده تا انتظارو بفهمیپریشون نبودی که نگذش...

.بگو چگونه دشتِ گلپونه های آغوشـت راپروانه وار در آغوش بگیرم...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط