تو روحم را می آرایی

تو روحم را می آرایی
نه تن نحیف و خاکی ام را
بر سر که میگذارمت
رها میشوم
از تمام بندهای اسارت
کنده میشوم از این زمین خاکی
و سبک می شوم
از تمام وابستگی های تن
اوج می گیرم تا خدایی شدن