پرنده ای شوم پر بگیرم

پرنده ای شوم پر بگیرم

آسمان را زیر بالهایم گذارم
به سویت پرواز کنم

تو که نگاهت رو به خداست
میان آبی آسمان مرا ببینی

به چشمانت سقوط کنم
میان دستانت پرنده را بگیری
بالهایم را نوازش کنی
من مست شوم
تو آرام بگیری
من نگاهم را ببندم
تو سر نحیفم را ببوسی
میان سینه و دستانم
به قلبت بفشاری
من آرام بخوابم....!!

«مرجان شریفی»