نمیدانم چه میخواهم خدایا

نمیدانم چه میخواهم خدایا
به دنبال چه میگردم شب و روز
چه می‌جوید نگاه خسته ی من
چرا افسرده است این قلب پرسوز

جمع آشنایان میگریزم
به کنجی میخزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تیرگی ها
به بیمار ازخود میدهم گوش

از این مردم، که تا شعرم شنیدند
به رویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من، ای دل دیوانه ی من
که می سوزی از این بیگانگی ها
مکن دیگر زدست غیر فریاد
خدا را، بس کن این دیوانگی ها


فروغ فرخ زاد