در این دلِ شکسته به غیر از شراره نیست

در این دلِ شکسته به غیر از شراره نیست

همراهِ من به جز ، جگرِ پاره پاره نیست

می ریزد از دو چشمِ ترم ، اشکِ بی کسی

دیگر به آسمانِ دلم ، یک ستاره نیست

خونِ خدا ! تو مرگِ مرا از خدا بخواه

(در کارِ خیر ، حاجتِ هیچ استخاره نیست)

دریای غم ، گرفته رهم را ز چار سو

بر هر طرف که دیده گشایم ، کناره نیست

تاب و توان نمانده که گویم چه ها گذشت

تابِ سخن کجا؟ که توان اشاره کرد

ای گوشوارِ عرش ، ز جا خیز و خود ببین

بر گوشِ دخترانِ تو ، یک گوشواره نیست

یک جرعه آب خورده رباب و هزار حیف

شیر آمده به سینه ، ولی شیرخواره نیست

با اشکِ دیده ، غسلِ زیارت نموده ام

خوشتر ز قتلگاهِ تو ، دارُ الزّیاره نیست

با این سکوتِ خود ، به خدا می کُشی مرا

با من سخن بگو ، دلم از سنگِ خاره نیست.