نکاتی در مورد ریتالین :

نکاتی در مورد ریتالین :

ریتالین با اسم ژنریک متیل فنیدیت هیدروکلراید یک محرک سیستم عصبی مرکزی ضعیف است، و از طریق اثر بروی ناقلهای شیمایی مغزی بخصوص دوپامین و سلولهای عصبی ، باعث فعال شدن سیستم برانگیختگی مغزی می گردد .
ریتالین از طرق مختلف باعث افزایش سطح دوپامین و نور اپی نفرین در مغز بخصوص لوب پیشانی مغز می گردد. در واقع ریتالین خط اول درمان در بیماران مبتلا به اختلال بیش فعالی کم توجهی کودکان و بزرگسالان ADHD است و در موارد حمله خواب نار کولپسی،افسردگی مقاوم به درمان استفاده می شود .
اما متاسفانه اتفاقی که افتاده این است که از این دارو در مواردی دیگر هم به طور روتین استفاده می شود . به عنوان مثال برای افزایش تمرکز در درس خواندن افراد غیر مبتلا به اختلال کم توجهی. از بین بردن عوارض داروهای خواب اور، به عنوان خط اول درمان افسردگی وبرای تاب اورد در مقابل کارهای شیفتی. که دو مورد آخر پزشکان را نیز برای خود درمانی از ریتالین وسوسه می کند .
اما مشکل اصلی اینجاست که مصرف داروهای محرک در افرادی که اندیکاسون ندارد باعث بروز وابستگی و تحمل به اثرات دارو افزایش عوارض ریتالین میشود .
اما در بیمارانی که به درستی ریتالین برای انها تجویز شده است به علت وجود اختلال در عملکرد در دوپامین و نور اپی نفرین مصرف ریتالین برای انها اثر درمانی مناسب دارد بدون ایجاد تحمل و وابستگی .
مانند بیمار مبتلا به دیابت که اگر انسولین تزریق کند قند خون وی نرمال می شود اما در بیمار غیر دیابتی تزریق انسولین باعث هایپوگلایسمی شدید و حتی خطرناک میشود.
بنا براین طبق موارد فوق مصرف ریتالین در کودگی که مبتلا به اختلال بیش فعالی کم توجهی است وابستگی و تحمل به دوز دارو ایجاد نمی کند و فقط ممکن است عوارض مربوط به خود دارو مانند کم اشتهایی و ... غیره را تجربه کند . پس در این دسته با خیال راحت اگر تشخیص اختلال بیش فعالی کم توجهی است می توان تجویز کرد .
اما در افراد غیر مبتلا کاملا تجویز ریتالین غیر علمی ، خطر ناک و بی راهه است . نو پزشکان عزیز درگیر در امتحانات یا کشیک های سخت می توانند از داروهای دیگر با تشخیص روانپزشک استفاده کنند .