ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻓﺎﺭﻏﯽ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﯾﺎﺭﺍ

ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻓﺎﺭﻏﯽ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﯾﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻏﺖ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﯿﺴﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﺟﻤﺎﻝ ﻃﻠﻌﺖ ﺧﻮﯾﺶ
ﺑﯿﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﺳﺖ ﻧﺎﺷﮑﯿﺒﺎ ﺭﺍ
ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺎﺭﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﻢ
ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﺑﺎﻍ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺳﺮﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺟﻮﯼ
ﭼﺮﺍ ﻧﻈﺮ ﻧﮑﻨﯽ ﯾﺎﺭ ﺳﺮﻭﺑﺎﻻ ﺭﺍ
ﺷﻤﺎﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺣﺴﻦ ﺗﺮﮐﯿﺒﺶ
ﻣﺠﺎﻝ ﻧﻄﻖ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﯾﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺭﺥ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﻈﺮ ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ ﺭﻭﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺫﻭﻕ ﺍﺭﺍﺩﺕ ﺧﻮﺭﻡ ﮐﻪ ﺣﻠﻮﺍ ﺭﺍ
ﮐﺴﯽ ﻣﻼﻣﺖ ﻭﺍﻣﻖ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ
ﺣﺒﯿﺐ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﻋﺬﺭﺍ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺁﺗﺶ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﻤﯽﺩﺍﺭﯼ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﻧﮑﻨﯽ ﺁﺏ ﭼﺸﻢ ﭘﯿﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻤﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ ﺭﻭﺩ ﺩﻟﺖ ﺳﻌﺪﯼ
ﭼﻮ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺩﻫﯽ ﺩﻟﺒﺮﺍﻥ ﯾﻐﻤﺎ ﺭﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺩﻡ ﺍﻣﯿﺪ ﺩﺭﻣﺎﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺷﺒﺎﻥ ﯾﻠﺪﺍ ﺭﺍ