ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ

ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ میخـواهم ﮔﺴﺘﺎﺧﺎﻧﻪ ﺩﺳﺖ ِ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﺧﺎلی ات ﺭﺍ
ﺑﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑا ان نوازش دهم
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﻤﺎﺳﮑﻪ ﺑﯽ ﻧﻘﺎبت ﺑﺎ
ﺁﺳﺘﯿﻦ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﻗﺼﻢ
ﺗﺎ ﺗﻮ حسادت بِورزی به ﺩﻟﺒﺮﯼ ﻫﺎﯾﻢ !
ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ ۶۴ ﻫﮑﺘﺎﺭ
ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﻧﯿﻤﻪ ﺁﺭﺍﻡ ِ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎﯾﺖ
ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﮑﺎﺭَﻡ ﻭ
ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺁﺳﯿﺎﺏ ﺑﻪ ﺁﺳﯿﺎﺏ به بازی ﺑﺎﺩ ﺑﺪﻫﻢ!
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﯽ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ ﻗﺮﺹ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﻭ ﺳﻔﯿﺪﻡ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺧﻮردِ تلخ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﺩﻫﺪ،
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻃﻨﺎﺏ ِ ﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧم ﺭﻭﺑﺎﻥ ﻣﯿﺒﻨدد
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺻﻨﺪﻟﯽِ ﺑﺮﻕ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﯿﭽﺮﺧانﺪ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ
و ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺗﻮ ..........
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ...
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑر شانه ام ﻣﯿﺰﻧﺪ، بتوانم
ﺑﯽ ﭼﺘﺮ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﯼ ﻓﺮﻭﺩ ﮐﻨﻢ!
ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از آن
ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺪﺍ ﻣﯿﮑﻨند
ﻭ ﻗﺮﺹ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺭﻧﮕﯽ ﺗﺮ ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﺷﻮﻡ...
ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﭘﻨﮕﻮﺋﻦ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﻣﺎﻫﯽ ﻫﺎ
ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ غمگینم و تلو تلو میخورم!
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﻦ آﮐﻮﺍﺭﯾﻮﻡ ﻧﻤﯿﮕﺬﺍﺭﻧﺪ..
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﻣﺎﻝ ِﺷﮑﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﺗﺎﻗﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺱ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺁﺧﺮﺵ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﺷُﺮ ﺷُﺮ ﺯﺩﻥ ِ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻢ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ!
ﺣﺎﻻ من ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﯿﻨﻪ ﺧﯿﺰ
ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯼ ِ ﮔﺮﺩﻥ ﮐﻠﻔﺖ ِ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﻫﺎ
ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ِ ﺗﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ!لطفا
ﺍﺯ ﺳﺮِ ﺑﯽ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﻫﺎﯾﺖ ﺑﭙﺮ!
ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯼ ﺻﺒﺢ،خبر نگاران
ﺧﺒﺮ ﻓﺮﺍﺭ ﺩﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ِ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺗﯿﺘﺮ ﺑﺰﻧند.....