من کشته ی اشکم که تو را یار بسازم

من کشته ی اشکم که تو را یار بسازم

تا گریه کنی واژه ی غمخوار بسازم



از کرب و بلایم نکند دور بمانی

من کشته شدم این همه زوار بسازم



شش گوشه بنا شد که خدا رحم نماید

تا عبد مطیعی زگنه کار بسازم



من خون خدا بودم و خون دل من شد

تا با دل زینب غم خون بار بسازم



هفتاد و دو بیت غزلم کرب و بلا بود

این واقعه خواندم که دلی زار بسازم



بیت الغزلم قافیه در علقمه دارد

خم شد کمرم تا که علمدار بسازم



من روزه گرفتم ز عطش در طف سوزان

تا با لب اکبر دمی افطار بسازم



از اهل حرم کودک شش ماهه گرفتم

تا با عطشش حجت دادار بسازم