اشنایی با سیاستیانو سالگادو ...
اشنایی با سیاستیانو سالگادو ...
عکاس.سباستیائو سالگادو، عکاس برزیلی به دنبال به تصویر کشیدن تلاش بی وقفه انسان برای زنده ماندن و درد ها و رنج هایی که دراین راه می کشند بوده است ، بنابراین او در مجموعه عکسهایش رنگ را حذف کرده تا به گفته خودش این عنصر مزاحم عامل انحراف و گیج کننده ذهن بیننده نشود.
وی تحصیلات خود را بین سال‌های ۱۹۶۷ـ ۱۹۶۴ در رشته‌ی اقتصاد دنبال کرد. این عکاس طعم تبعیدهای ناخواسته را نیز چشید و در سال ۱۹۶۸ در پی درگیریهای داخلی برزیل مجبور به ترک این کشور و اقامت در فرانسه شد و در سال ۱۹۷۱ توانست دکترای اقتصادش را از دانشگاه پاریس بگیرد.
سالگادو در سوم آوریل ۲۰۰۱ به عنوان نماینده‌ی رسمی یونیسف منصوب شده و خود را وقف نمایش دادن زندگی جهان محروم کرد که از نتایج آن، انتشار حدوداً ۱۰ کتاب در این زمینه و برپایی تعداد بسیاری نمایشگاه می‌باشد.
سالگادو عکاسی را از سال ۱۹۷۳ آغاز کرد. اولین عکس های او از قحطی و خشک سالی در کشور ساحل افریقا بود و پس از آن از کارگران مهاجر در اروپا عکاسی کرد.
ورود او به دنیای عکاسی کاملا اتفاقی بود. سالگادو در ماموریتی در سال ۱۹۷۱ از طرف سازمان جهانی قهوه به عنوان اقتصاددان به رواندا رفت تا شرایط کاشت و صدور قهوه را در آن منطقه بررسی کند. وی با دوربینی که از همسرش امانت گرفته بود یک گزارش تصویری از ماموریتش تهیه کرد و به این ترتیب اولین مجموعه عکسش خلق شد. سالگادو درباره ی نتیجه این سفر گفته است: «گزارش تصویریم به مراتب گویاتر از گزارش کتبی‌ام بود.» سالگادو با کشف استعدادش در زمینه عکاسی مستند اجتماعی، این حرفه را به طور جدی ادامه داد و پس از چند سال به یکی از مشهورترین عکاسان صاحب سبک دنیا تبدیل شد. پس از آن، سالگادو بارها تلاش کرد تا با عکس‌های خود بیانیه‌ای تصویری برای میلیون‌ها انسانی صادر کند که در اثر درگیریهای نظامی، فقر، قحطی، طاعون، بلایای طبیعی و دیگر فجایع ، روی پرتگاه مرگ و زندگی برای زنده ماندن تلاش می‌کردند.
در سال ۱۹۸۷ از معدن طلای برزبل گرفته شده است این عکس به گودال جهنم معروف است وآن را به صحنه ای از دوزخ دانته تشبیه کرده اند.
این آلبوم ، هزاران کشاورزی را به تصویر کشیده که کارشان را در مزارع مناطق شمال و شمال شرق برزیل رها کردند و به امید درآمد بیشتر، راهی معادن طلا شدند. آن ها در این معادن کیسه های گل و لای را به سطح زمین می رساندند تا طلای مخلوط در آن استخراج شود.
او دوربین خود را به صحنه‌هایی می‌برد که کمتر عکاسی، جرأت رفتن به آن مکان‌ها را دارد. زندگی مهاجران، اصلی‌ترین پروژه او محسوب می‌شود که همیشه مشغول ثبت تصاویر آن است.
عکاس.سباستیائو سالگادو، عکاس برزیلی به دنبال به تصویر کشیدن تلاش بی وقفه انسان برای زنده ماندن و درد ها و رنج هایی که دراین راه می کشند بوده است ، بنابراین او در مجموعه عکسهایش رنگ را حذف کرده تا به گفته خودش این عنصر مزاحم عامل انحراف و گیج کننده ذهن بیننده نشود.
وی تحصیلات خود را بین سال‌های ۱۹۶۷ـ ۱۹۶۴ در رشته‌ی اقتصاد دنبال کرد. این عکاس طعم تبعیدهای ناخواسته را نیز چشید و در سال ۱۹۶۸ در پی درگیریهای داخلی برزیل مجبور به ترک این کشور و اقامت در فرانسه شد و در سال ۱۹۷۱ توانست دکترای اقتصادش را از دانشگاه پاریس بگیرد.
سالگادو در سوم آوریل ۲۰۰۱ به عنوان نماینده‌ی رسمی یونیسف منصوب شده و خود را وقف نمایش دادن زندگی جهان محروم کرد که از نتایج آن، انتشار حدوداً ۱۰ کتاب در این زمینه و برپایی تعداد بسیاری نمایشگاه می‌باشد.
سالگادو عکاسی را از سال ۱۹۷۳ آغاز کرد. اولین عکس های او از قحطی و خشک سالی در کشور ساحل افریقا بود و پس از آن از کارگران مهاجر در اروپا عکاسی کرد.
ورود او به دنیای عکاسی کاملا اتفاقی بود. سالگادو در ماموریتی در سال ۱۹۷۱ از طرف سازمان جهانی قهوه به عنوان اقتصاددان به رواندا رفت تا شرایط کاشت و صدور قهوه را در آن منطقه بررسی کند. وی با دوربینی که از همسرش امانت گرفته بود یک گزارش تصویری از ماموریتش تهیه کرد و به این ترتیب اولین مجموعه عکسش خلق شد. سالگادو درباره ی نتیجه این سفر گفته است: «گزارش تصویریم به مراتب گویاتر از گزارش کتبی‌ام بود.» سالگادو با کشف استعدادش در زمینه عکاسی مستند اجتماعی، این حرفه را به طور جدی ادامه داد و پس از چند سال به یکی از مشهورترین عکاسان صاحب سبک دنیا تبدیل شد. پس از آن، سالگادو بارها تلاش کرد تا با عکس‌های خود بیانیه‌ای تصویری برای میلیون‌ها انسانی صادر کند که در اثر درگیریهای نظامی، فقر، قحطی، طاعون، بلایای طبیعی و دیگر فجایع ، روی پرتگاه مرگ و زندگی برای زنده ماندن تلاش می‌کردند.
در سال ۱۹۸۷ از معدن طلای برزبل گرفته شده است این عکس به گودال جهنم معروف است وآن را به صحنه ای از دوزخ دانته تشبیه کرده اند.
این آلبوم ، هزاران کشاورزی را به تصویر کشیده که کارشان را در مزارع مناطق شمال و شمال شرق برزیل رها کردند و به امید درآمد بیشتر، راهی معادن طلا شدند. آن ها در این معادن کیسه های گل و لای را به سطح زمین می رساندند تا طلای مخلوط در آن استخراج شود.
او دوربین خود را به صحنه‌هایی می‌برد که کمتر عکاسی، جرأت رفتن به آن مکان‌ها را دارد. زندگی مهاجران، اصلی‌ترین پروژه او محسوب می‌شود که همیشه مشغول ثبت تصاویر آن است.
- ۲۳۵
- ۱۲ بهمن ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط