ماهِ حقیقت در چاله ی چروکیده ی چشمهایی که نمی بینند پوسید

ماهِ حقیقت در چاله ی چروکیده ی چشمهایی که نمی بینند پوسید!
خورشید ایمان در غُلغُلِ قلبهایی که غوطه میزنند در روزمرگیِ اسارت دنیا، خاموش شد!
انسان آنسان خود را به کوچه چپِ زندگی زد که متلاشی شد!
ما گم شدیم
گره شدیم
مُردیم!
خدایا می شود برگردیم!؟!