چرا نمیخواید قبول کنید زندگی یجاهایی ادمارو واقعا به آخر

چرا نمیخواید قبول کنید زندگی یجاهایی ادمارو واقعا به آخر خط میرسونه؟!
چرا نمیخواید قبول کنید همیشه همه چیز درست نمیشه؟
تا کی میخواید بااین جمله های کلیشه ای مسخره به خیال خودتون به ادما ارامش بدین؟ارامشی که واقعی نیست،فقط لحظه ایه!
حرفای شما فقط تا چنددقیقه حالِ اون ادمو خوب میکنه!
تا کی میخواید بشینید مثل ادمای فیلسوف جلوشون و دستاتونو درهم کنید و بگید "میگذره دیگه زندگی همینه، بالاخره تموم میشه"
خب اینکه نشد حرف!اره میگذره ولی ببینید چجوری داره میگذره!
اره تموم میشه ،ولی ادمی که مقابل شماست هم داره تموم میشه!
دست بردارید از این حرفای انرژی مثبتِ الکی که دیگه هیچ دردی رو دوا نمیکنه و فقط حال ادمارو بدتر میکنه از اینکه کسی درکشون نکرده که بفهمه بااین حرفاحالشون "جا"نمیاد!
بجای همه اینا
بشینید روبروش دستاشو محکم بگیرید میون دستاتون،
اشکاشو پاک کنید
با یه لبخند توو چشماش نگاه کنید و بگید "میفهممت"
بگید "باهم درستش میکنیم"
شما نمیدونید ولی این کلمه"باهم"
معجزه میکنه!
بذارین "وجودتون"بهشون ارامش بده!