" مرثیه "

" مرثیه "
از : احمد شاملو
در سوگ فروغ فرخزاد

به جستجوی تو
بر درگاه کوه می گریم ،
در آستانه ی دریا و علف

به جستجوی تو
در معبر بادها می گریم،
در چار راه فصول،
در چار چوب شکسته پنجره ای
که آسمان ابر آلوده را
قابی کهنه می گیرد.

به انتظار تصویر تو
این دفتر خالی
تا چند
ورق خواهد خورد ؟

جریان باد را پذیرفتن
و عشق را
- که خواهر مرگ است -
و جاودانگی
رازش را
با تو درمیان نهاد

پس به هیات گنجی درآمدی :
بایسته و آز انگیز
گنجی از آن دست
که تملک خاک را و دیاران را
از این سان
دل پذیر کرده است !

نامت سپیده دمی ست که بر پیشانی آسمان می گذرد
ـ متبرک باد نام تو! ـ

و ما همچنان
دوره می کنیم
شب را و روز را
هنوز را ...