زندگی نامه : قسمت دوم تحصیلات مقدماتی بخش دوم

زندگی نامه : قسمت دوم تحصیلات مقدماتی بخش دوم

ID LINE:@tre3765h

××امام خامنه ای به موازات طی درسهای کلاسیک، به تحصیلات طلبگی در مدرسه «نواب‏» پرداختند و در کنار تحصیل در مدرسه و حوزه، به ورزش و بازیهای متداول دوران خود می ‏پرداختند:

در مورد بازی کردن پرسیدند؟ بله، بازی هم می ‏کردیم.منتها در کوچه بازی می‏ کردیم، در خانه جای بازی نداشتیم و بازی های آن وقت ‏بچه ‏ها فرق می ‏کرد.یک مقدار هم بازیهای ورزشی بود، مثل والیبال و فوتبال و اینها که بازی می ‏کردیم.من آن موقع در کوچه، با بچه‏ ها والیبال بازی می ‏کردم، خیلی هم والیبال را دوست ‏داشتم.الان هم اگر گاهی بخواهیم ورزش دسته ‏جمعی بکنیم - البته با بچه ‏های خودم - به والیبال رو می ‏آوریم که ورزش خیلی خوبی است.

بازیهای غیر ورزشی آن وقت، «گرگم به هوا» و بازیهایی بود که در آنها خیلی معنا و مفهومی نبود، یعنی اگر فرض کنی که بعضی از بازیها ممکن است ‏برای بچه ‏ها آموزنده باشد و انسان با تفکر، آنها را انتخاب کند، این بازیهایی که الان در ذهن من هست، واقعا این خصوصیت را نداشت، ولی بازی و سرگرمی بود.

چیزی که حتما می ‏دانم برای شما جالب است، این است که من همان وقت، معمم بودم، یعنی در بین سنین ده و سیزده سالگی - که ایشان سؤال کردند - من عمامه سرم بود و قبا تنم بود! قبل از آن هم همین طور، از اوایلی که به مدرسه رفتم، با قبا رفتم، منتها تابستانها با سربرهنه می ‏رفتم، زمستان که می ‏شد، مادرم عمامه به سرم می ‏پیچید.مادرم خودش دختر روحانی بود و برادران روحانی هم داشت، عمامه پیچیدن را خوب بلد بود.سر ماها عمامه می ‏پیچید و به مدرسه می ‏رفتیم.البته اسباب زحمت‏ بود که جلوی بچه ‏ها، یکی با قبای بلند و لباس جور دیگر باشد.طبعا مقداری حالت انگشت ‏نمایی و اینها بود، اما ما با بازی و رفاقت و شیطنت و این طور چیزها جبران می‏ کردیم، نمی ‏گذاشتیم که در این زمینه‏ ها خیلی سخت ‏بگذرد.

به هرحال، بازی در کوچه بود. البته خاطراتی هم در این زمینه دارم که الان اگر مناسب شد، ممکن است در خلال صحبت‏ بگویم. بازی ما بیشتر در کوچه بود، در خانه کمتر به بازی می ‏رسیدیم‏» .

××امام خامنه ای در دوران نوجوانی نیز به ورزش ادامه دادند، اما بهترین تفریح خود را در آن زمان، حضور در جمع طلبه‏ ها و مباحث علمی و دوستانه با آنها می ‏دانستند.

«ماها متاسفانه سرگرمی های خیلی کمی داشتیم، این طور سرگرمیها آن وقت نبود، البته پارک بود، ولی کم و خیلی محدود، مثلا در مشهد فقط یک پارک در داخل شهر بود و محیط هایش، محیطهای خیلی بدی بود.ماها هم خانواده‏ هایی بودیم که پدر و مادرها مقید بودند، اصلا نمی ‏توانستیم برویم. برای امثال من در دوره‏ جوانی، امکان این که بتوانند از این مراکز عمومی تفریحی استفاده کنند، وجود نداشت، به خاطر اینکه این مراکز، مراکز خوبی نبود، غالبا مراکز آلوده‏ای بود.

دستگاه های آن روز هم مقداری سعی داشتند که مراکز عمومی را آلوده‏ به شهوات و فساد بکنند، این کار، تعمدا و طبعا با برنامه‏ ریزی انجام می ‏شد.آن وقتها این را حدس می ‏زدیم، بعدها که قراین و اطلاعات بیشتری پیدا کردیم، معلوم شد که واقعا همین طور بوده است، یعنی با برنامه ‏ریزی، محیطهای عمومی را فاسد می ‏کردند! لذا ماها نمی ‏توانستیم برویم.بنابر این تفریحهای آن وقت ماها از این قبیل نبود.

تفریح من در محیط طلبگی خودم در دوران جوانی، حضور در جمع طلبه‏ ها بود.به مدرسه‏ خودمان - مدرسه‏ ای داشتیم، مدرسه‏ نواب - می ‏رفتیم، جو طلبه‏ ها برای ما جو شیرینی بود.طلبه ‏ها دور هم جمع می ‏شدند، صحبت و گفتگو و تبادل اطلاعات می ‏کردند و حرف می ‏زدند.محیط مدرسه برای خود طلبه‏ ها مثل یک باشگاه محسوب می ‏شد، در وقت ‏بی‏کاری آن‏جا دور هم جمع می ‏شدند.علاوه بر این، در مشهد، مسجد گوهرشاد هم مجمع خیلی خوبی بود.آن‏جا هم افراد متدین، طلاب، روحانیون و علما می ‏آمدند، می ‏نشستند و با هم بحث علمی می ‏کردند، بعضی هم صحبتهای دوستانه می ‏کردند.تفریحهای ما اینها بود.

البته من از آن وقت، ورزش می ‏کردم، الان هم ورزش می ‏کنم.متاسفانه می ‏بینم جوانهای ما در ورزش، سستی می ‏کنند، که این خیلی خطاست.آن وقت ما کوه می ‏رفتیم، پیاده ‏رویهای طولانی می ‏کردیم.من با دوستان خودم، چند بار از کوههای اطراف مشهد، همین طور کوه به کوه، روستا به روستا، چند شبانه روز حرکت کردیم و راه رفتیم.از این گونه ورزشها داشتیم.البته اینها تفریحهای سرگرم کننده ‏ای بود که خارج از محیط شهر محسوب می ‏شد.

حالا در تهران، این دامنه‏ی زیبای البرز و ارتفاعات به این قشنگی و خوب هست، من خودم هفته ‏ای چند بار به این ارتفاعات می ‏روم. متاسفانه می ‏بینم نسبت ‏به جمعیت تهران، کسانی که آن جا می ‏آیند و از این محیط بسیار خوب و پاک استفاده می ‏کنند، خیلی کم است