در این صبحگاه دلنشین پاییزی چتر دلت را بردار تا

در این صبحگاه دلنشین پاییزی چتر دلت را بردار تا
دست در دست مهربانی ها
زیر سایه ای از جنس احساس
قدم بر دل باران گذاریم.
باران دستان نوازش ابر را بوسیده است
و بغضهای دلتنگیش را رها کرده است
و بر روزگار و دلها بی امان میبارد...
سهم ما از باران،همین کنارهم بودنهاست
و گم شدن در آغوش مهربانی باران...
تنها چتر دل کافیست
تا سیراب شویم از این همه باران احساس
باید بوسه زد بر قطره های بی امان باران...