من آدم مغروری هستم.اولش غرور برایم معنی نداشت,وقتی که دید

من آدم مغروری هستم.اولش غرور برایم معنی نداشت,وقتی که دیدمت,وقتی که از زمین بلندم کردی,وقتی که عاشق هم شدیم,,مغرور شدم,تو شدی تمام غرور من,,سرم را بالا گرفتم,محکم قدم برداشتم,دیگر توی کوچه پس کوچه های شهر کسی را ندیدم و نخواهم دید,,چون تو تمام غرور منی,,,
همه کسم جانم فدایت,,